Op weg naar 1/2/2005: Stap 7

Vandaag op het werk een heleboel van mijn papieren archief opgeruimd. Het was me al vaker overkomen, maar deze keer betrapte ik me er op dat ik er toch iets meer bij filosofeerde.
Ik vroeg me af: Waarom doe je jezelf dit in vredesnaam toch aan? Je verzamelt bérgen papier waar je als ze ouder zijn dan een paar maanden nooit meer in kijkt. Bij het opruimen bedenk je je dat je er zelf nooit meer in gezocht hebt en dat niemand er ooit om heeft gevraagd, zelfs niet om één enkel A4–tje uit ál die stapels. En het eind van het liedje is dat je - als je dan tóch moet opruimen - alle stapels weer doorneemt om te kijken of er toch nog iets tussen zit dat de moeite van het bewaren waard is.
In mijn geval blijft er een dun stapeltje over (als herinnering aan vroegâh). Wat ik je brom!
Overigens, ik besefte me tijdens het opruimen ineens dat het toch allemaal wel héééél erg dichtbij begint te komen.